fbpx

Verslag Congres It’s All About Energy – 2/10/19 – Marleen Nys

kPNI Energy congres, Gent, 3 oktober 2019

 

It’s all about energy

Vermoeidheid en energietekort is een steeds meer voorkomende klacht. Het lijkt een symptoom, maar eigenlijk ligt het aan de basis van veel ziektebeelden.

Maar wat kan je er aan doen?

 

Dit tweede congres van het jonge kPNI.Belgium werd ingeleid door twee van de oprichters: Wouter Vanhuyse en Thomas D’havé. Zij stelden kPNI.be voor én de spreker:

Prof. Dr. Leo Pruimboom heeft de voorbije 32 jaar keihard gewerkt aan een enorme verandering in de gezondheidswereld. Hij ontwikkelde het kPNI-gedachtengoed, een integrale en effectieve aanpak van alle gezondheidsproblemen van deze tijd. kPNI of ‘klinische Psycho-Neuro-Immuno-endocrino-sociologie’ is thans een gedegen opleiding, die stilaan ook een vaste waarde wordt in België, met als thuisbasis: Gent. De laatste stap was recent de oprichting van een overkoepelend, onafhankelijk kPNI-Europe, mét een masteropleiding.

https://cpnieurope.nl/blog/blog/optimisme-bij-pni-europe

 

‘De enige wetenschap, is de wetenschap die werkt’

 

kPNI.be, pas enkele jaren geleden opgericht, biedt nu al het volledige gamma opleidingen aan: Orthomoleculaire Geneeskunde en kPNI, inbegrepen de masteropleiding (2020). En die zitten nu vol met jonge mensen: van kinesisten en osteopaten, tot artsen en andere paramedici. Jonge kPNI-opgeleiden die de wetenschap verder zullen uitdragen in België.

 

Thomas haalde een actueel begrip aan uit de microbiële wereld: quorumsensing = aantal-registeren. Het betekent: met hoe meer je bent, hoe meer communicatie er is, hoe sterker je bent, en hoe meer impact. Dit bruisende congres met bijna 500 deelnemers toont aan dat dit moment voor kPNI in België nu aangebroken is. De opmars van de kPNI in België (en Europa, de wereld?) is niet meer te stuiten…

 

In dit kader past ook de associatie met de recent opgerichte Vlaamse Vereniging Gezondheidscoaches www.vvgc.be. Deze wil gecertificeerde, betrouwbare paramedici verenigen, met een erkende beroepstitel én terugbetaling door de belangrijkste ziekenfondsen.

 

 

Leo Pruimboom bracht weer een fascinerende presentatie op basis van de “Entropische hypothese”.

Energy: the “Origin of Life”

 

Energie is de enige goede verklaring voor de evolutie, want energieverdeling is de drijvende kracht…

In het begin was er de zon: samengebalde energie. En op de aarde was er… een dikke, chaotische oersoep.

Maar als je energie (=bliksem) loslaat op ongeorganiseerde molecules, dan gaan deze zich verbinden tot iets wat lijkt op aminozuren (eiwitcodes). En nog meer energie doet het proces verder lopen tot er iets ontstaat wat lijkt op een virus; dat zich met nog méér energie uiteindelijk zelfstandig kan repliceren. Maar het duurde nog een paar miljard jaar vooraleer er echte cellen ontstonden; eerst nog zonder celkern (prokaryoten), en nog langer voor de eukaryoten mét een celkern. Autotrofen, die zelf hun energie haalden uit de zon.

 

Toen waren er al wel B-vitamines in/uit de gesteenten. B-vitamines zijn ouder dan het leven: ze zijn essentieel om koolstof en CO2vast te houden, en stikstof, en zwavel… een basisvoorwaarde voor het leven. Daarom spelen ze nu nog een essentiële rol als nucleotide bij de vorming van proteïnen en RNA/DNA. En bij de productie van energie: bijna de helft van alle enzymatische reacties in het menselijk lichaam vereist de tussenkomst van B-vitamines als cofactor.

 

Al die tijd was er geen zuurstof; ontwikkeling en energieproductie gebeurden door fermentatie (zoals nu nog in immuun- en kankercellen). Fermentatie zet RNA om in DNA: bij fermentatieprocessen komt DNA vrij, en hierdoor kunnen cellen zichzelf reproduceren.

 

Zuurstof (en een ozonlaag) kwam pas 2 miljard jaar later, en cellen met een celkern pas na 3 miljard jaar. Tot dan was er enkel plankton. Het maken van een eukaryotische cel, met celkern en mitochondriën, was de moeilijkste stap: dit duurde dus 3 miljard jaar. Daarna werd het makkelijker…

 

Later ontstond de noodzaak om meercellig te worden: het echte leven begon bij de extreme thermofylen die leefden in hete bronnen. Om zich te beschermen ontwikkelden ze een belangrijk stofje: Nrf (Nuclear factor erythroid 2-related factor). Nrf maakt communicatie tussen cellen, en zo de ontwikkeling van meercelligen mogelijk.

Nrf is een transcriptiefactor: hij start gentranscriptie in de celkern en activeert o.a. vitagenen, die het gebruik van zuurstof en dus aërobe glycolyse in de mitochondriën mogelijk maakten. Dit zorgde voor veel meer energie: It’s all about energy…

Maar Nrf regelt ook de communicatie tussen cellen. Zonder Nrf vallen weefsels gewoon uit elkaar, of gaat iedere cel (groepjes cellen) zijn eigen ding doen: kanker.

Ziekte is eigenlijk… gebrek aan communicatie.

 

 

De hormetische respons: basis voor gezondheid

Nrf is dus een cruciale factor voor het leven én voor gezondheid.

In de loop van de co-evolutie van planten en mensen leerden deze communiceren via Nrf, en daarom is plantaardige voeding zo hard nodig om gezond te blijven. Nrf wordt geactiveerd door electrofiele substanties: fytochemische stoffen uit de voeding; denk aan curcuma, broccoli, enz… En dit zorgt voor gentranscriptie en celcommunicatie. Nrf activeert een heel spectrum genen: vitagenen, detoxificatiegenen, anti-inflammatoire en neurogenesegenen. Allemaal genen die met het leven te maken hebben…

 

Maar deze ‘electrofiele prikkels’ kunnen ook geïnitieerd worden door koude, een heftig infect (koorts), en zelfs low grade inflammation. Als die stress of inflammatie maar op de goede plaats zit, en electrofiele substanties vrijmaakt op de juiste plaats (de Obesity paradox).

Ligt daar misschien de oplossing?

 

Planten bevatten echter ook toxische componenten, en we moesten dus leren deze te detoxificeren. Eigenlijk diende het lactase enzym hiervoor (=floricine-hydrolase: SLGT1): het maakt van een heleboel planten-flavonoïden Nrf-activatoren.

Maar er zijn ook Nrf-blokkeerders, en dit zijn voornamelijk antropogene factoren: zware metalen, PCBs, pesticiden, mycotoxinen, luchtvervuiling… De mens is zelf verantwoordelijk voor de overvloedig aanwezige Nrf-blokkeerders.

Het wordt steeds duidelijker dat alle chronische ziekten veroorzaakt worden door een communicatiestoornis (te weinig Nrf-activatie) en gebrek aan energie.

Misschien moeten we een weg vinden om Nrf toch nog te activeren…

 

 

 

Energie en de ontwikkeling van het menselijk brein

Basaal voor de ontwikkeling van de mens was dat hij het vuur leerde controleren. Hierdoor kon hij extrasomatische energie gebruiken, en voldoende eigen energie overhouden voor de ontwikkeling van grote hersenen.

Hij leerde nog veel andere tactieken om zelf geen energie te hoeven steken in overleving, Homo sapiens kan heel goed energie opnemen en opslaan: hij leerde om uit een arme omgeving toch voldoende energie te halen.. Daardoor kon de mens zich dure organen permitteren: hersenen, lever,.. ook hart, nieren, enz… Ook sociale communicatie was enkel mogelijk door deze externe energie/warmte en energie.

De mens is Homo sapiens geworden door oervoeding, beweging, en sociale interactie.

 

 

 

Vermoeidheid: slechte energieverdeling

Vermoeidheid is -na pijn- de meest voorkomende klacht van de moderne mens. Waarom?

Homo sapiens is duur op gebied van energie: dure hersenen, dure organen.

Energieverdeling hangt samen met bloedverdeling. Alle organen zijn parallel geschakeld, maar ze allemaal tegelijkertijd bedienen lukt niet: daarvoor hebben we te weinig bloedvoorraad en is de bloeddruk niet hoog genoeg, én we kunnen onmogelijk voldoende energie/dag verteren.

Vooral in stresssituaties is het onmogelijk om alle weefsels tegelijk te bedienen, en moet er een keuze gemaakt wordt tussen de drie supersystemen (hersenen, spieren, immuunsysteem) en de rest van het lichaam. Daarom zijn bloeddistributie én het energieverbruik wisselend: organen en weefsels worden om beurten bediend, naargelang de noodzaak. Dit wordt geregeld door een hele reeks fysiologische regelsystemen, via afwisseling van de perifere weerstand.  Meer weerstand = minder doorbloeding, en omgekeerd.

 

Hoeveel bloed beschikbaar is hiervoor hangt af van de capaciteit tot thermoregulatie. Als je goed kan omgaan met temperatuurverschillen is er minder bloed nodig in het veneuze reservoir, en dus meer beschikbaar arterieel, voor de energievoorziening. Maar de thermoregulatiecapaciteit van de moderne mens is meestal bedroevend laag…

 

Een andere belangrijke factor zijn de mitochondriën. Het aantal mito’s bepaalt grotendeels het energieverbruik van een orgaan. Cellen met een hoge energienood hebben veel meer mito’s dan cellen met lage energiebehoefte.

Het hart heeft noodzakelijkerwijs zeer veel mitochondriën per cel: deze maken 30% uit van het celvolume (3000/cel). Lever: 2500, spiercellen 1200,…  witte vetcel: 100, rode bloedcel: 0. Maar neuronen zijn kampioen: 1 à 2 miljoen mito’s per cel. Neuronen hebben dus zowat altijd voorrang voor energieproductie…

Het aantal mitochondriën is voor de mens zelfs levensbepalend… Hoe meer je er hebt, hoe hoger je levensverwachting. En omgekeerd.

 

Ook insuline is een belangrijke energieverdeler. En spijtig genoeg gaat dit bij de moderne mens totaal verkeerd: voedsel is altijd rijkelijk beschikbaar, we kunnen dus altijd eten (en dat doet de moderne mens ook). Hierdoor wordt insuline chronisch geproduceerd postprandiaal, om de glycemie onder controle te houden. En dat leidt tot ontsteking en vermoeidheid.

Als insuline optimaal zou werken is er maar weinig nodig voor de glycemieregeling. Optimaal is ‘time restricted feeding’, beperkte voedingsmomenten dus, dan wordt insuline ‘preprandiaal’ geproduceerd bij iedere maaltijd. En dan worden glucose en vetten opgeslagen in de spieren, en niet in de vetcellen.

Als insuline optimaal functioneert, ben je metabool flexibel én gezond.

Van frequent eten word je ziek en moe… Intermittent fasting maakt je gezond en zorgt voor energie.

 

 

Chronische antropogene stress

Ook de chronische stress van het moderne leven maakt moe. Niet alleen werk- en andere stress, maar vooral: zittende leefstijl en te weinig beweging, > 2 à 3 keer eten/dag, roken, luchtvervuiling, slaaptekort, voedingsdeficiënties,… Allemaal ‘antropogene’ factoren: we hebben ze zelf veroorzaakt. En die leiden tot chronische stress en vasoconstrictie, hypoxie en verzuring. En ze prikkelen allemaal de hersenen tot de productie van symptomen: moeheid en pijn.

Het lichaam heeft er zelfs specifieke sensoren voor: ASIC3 = Acid-sensing ion channel. De prikkeling ervan, en dus het symptoom, is een waarschuwingssignaal (om iets te veranderen). Moeheid en pijn betekenen dus niet noodzakelijk dat er schade is, maar als je niets verandert wordt het chronisch… Bovendien leidt langdurige ischemie of verzuring tot toename van het aantal ASIC3-receptoren, en dus een hogere gevoeligheid, met méér moeheid en pijn.

 

Als je moe bent, moet je slapen. Of bewegen, want zitten leidt enkel tot nog méér moeheid.

Maar als die moeheid het gevolg is van een chronische ziekte, of bij CVS, dan heeft het acute symptoom te lang geduurd. En dan zijn andere maatregelen nodig.

Dan wordt het vooral belangrijk om ziekten holistisch te bekijken: het is niet zo dat er een waanzinnig aantal verschillende ziekten bestaan. Het zijn vooral uitingen van hetzelfde probleem, in verschillende weefsels: Alzheimer en diabetes 2 zijn geen afzonderlijke ziekten, evenmin als reuma en hartziekten. Het oorspronkelijk probleem is hetzelfde, de verschijningsvorm verschilt… Maar het zijn allemaal puur energetische ziekten.

 

 

Het grotere geheel: de stuurman van het gedrag

De hersenen beschikken over een brede waaier aan inputsystemen om te informeren over de energietoestand en reserves, waarop de ‘stuurman’ zich kan baseren voor de ‘output’. Aanwijzingen voor fysiologische reacties en gedragsverandering: immuunrespons, fysische activiteit, beslissingen (decision making). Maar ook: symptomen (pijn, moeheid, koorts, nausea,…) en uiteindelijk verschijningsvormen van ziektes.

Hierbij hangt alles af van de beschikbare energie, én van eventuele gedragsverandering. Acute symptomen waarvoor geen adequate beslissing genomen wordt, worden op lange termijn chronisch -> vermoeidheid, chronische pijn en tenslotte ziekte.

Vermoeidheid is het centrale symptoom van vele chronische-neurodegeneratieve ziekten. Maar hoe kunnen we dit oplossen?

 

 

Deel 2: Praktische oplossingen

 

Behandeldoelen:

Diagnose en herverdeling energie (Metamodel 5) door vermeerdering van de functionele mitochondriën en verbetering van de stofwisseling. Want vermoeidheid en ziekten zijn het gevolg van (chronische) fermentatie: melkzuur (lactaat) -> moeheid. We moeten dus dit proces proberen terug te draaien…

 

Hoe realiseer je dit (bij je patiënten)? De basis is een integrale behandeling:

Het intermittent living protocol

Hoe meet en monitor je het? Dit kan via diverse meetinstrumenten, maar PNI.eu ontwikkelde een eigen checklist ‘Individuele spankracht’.

 


Samenvatting: Het intermittent living protocol 

 

The protocol we propose to use 7 days/month is the following;

  1. Intermittent hypoxia 3 – 8 times/day . Intermitterende hypoxie-oefeningen: herstellen de bijnieren, de hypothalamus en de zelf-regulatie, en zorgen voor minder vrije radicalen in het cytoplasma. Ook zeer goed bij kinderen met longproblemen.
  2. Intermittent hypercapnia 15 minutes/hour in 2 minute episodes 2 times/week
  3. Daily cold bath/shower 5 times/week
  4. Intermittent fasting 16 hours overnight
  5. Intermittent drinking 7 days/week
  6. High food variety 80 – 120 nutrients/week
  7. Food fermentation Daily
  8. Marine based lifestyle Daily
  9. Hot bath/sauna 3 times/week
  10. Mindfulness Daily

 

  1. Intermittent Living

Meer bewegen, minder zitten. Zitten hoort niet bij Homo sapiens.

Dus: sitting breaks: ieder half uur 2 minuten bewegen (of ieder uur vijf minuten).

Wissel rusten af met beweging én cognitieve uitdagingen; liefst cognitief moeilijke én afwisselende beweging! Eénzijdige training of chronisch monotone belasting (marathonlopers) doet meer kwaad dan goed. Hetzelfde geldt voor te veel – of te weinig beweging: er is een optimum. Intermitterende hypoxie-oefeningen: herstellen de bijnieren, de hypothalamus en de zelf- regulatie, en zorgen voor minder vrije radicalen in het cytoplasma. Ook zeer goed bij kinderen met longproblemen.

Geniet regelmatig van seks en lach zoveel mogelijk. En: doe eens iets anders dan gewoonlijk…

 

  1. Herstel het bioritme: voorkom ’s avonds kunstlicht en blauw licht, en ga op tijd naar bed. Een blauwlicht filter (op schermen of bril) kan veel oplossen.

 

  1. Een ketogene status zorgt evolutionair voor energie en sparen van de spiermassa, en plaatst de hersenen weer op de eerste plaats. Bovendien doet het alle ziektebeelden afnemen.

Dit kan bereikt worden door:

– Nuchter bewegen

– Beperk eerst frequentie (max 2 à 3 keer per dag) en tijdstip van de maaltijden:

Een goed begin is het overslaan van het ontbijt: ‘Overnight fasting’ (liefst 16 uur geen voeding).

‘Time restricted eten’: twee korte momenten tussen opstaan en 17.00 uur.

Zorg er in ieder geval voor dat de laatste maaltijd maximum 33% van de calorieën bevat, om inflammatie te vermijden.

– Ook belangrijk: haal energie uit eiwit en vet (marine based) en volume uit groente, en matig fruit. Vet zorgt voor ‘toestemming’ en neuroprotectie.

– En: drink intermitterend!

 

  1. Magnesiumsuppletie is absoluut noodzakelijk om energieproductie en -verdeling te helpen: 245 mg (essentieel) magnesium = 2 gram suppletie. Magnesium is tevens het beste antidepressivum.

 

  1. Herstel mitochondriale activiteit

Is levensbelangrijk: het bepaalt de levensverwachting. Denk er ook aan: mitochondriën houden van vrije radicalen, want die zijn nodig om Nrf, en dus de (vita)genen te activeren. Nrf remt overigens ook de fermentatie. Nrf langer actief houden kan door minstens 30’ te bewegen (minder helpt niet, maar teveel is ook niet goed: bewegen heeft een optimum).

Teveel mitochondriale antioxidantia (zoals iedere dag vitamine C) remt Nrf. Geef de voorkeur aan antioxidantia die de vrije radicalen in het cytoplasma remmen: alfaliponzuur, glutathion, SOD (Superoxidedismutase-enzymen ),…

 

Nog belangrijke suppletie:

– Ubiquinol: essentieel voor de energievoorziening in de mitochondriën, herstelt neurologische en cognitieve functies bij chronische/degeneratieziekten. Zeker bij verouderen, vermoeidheidssyndromen, hartoperaties,… Verkies het actieve ubiquinol (tot 300 mg/dag) boven ubiquinon dat nog moet geactiveerd worden.

 

– Ribose als bypass voor de pentosefosfaatpathway (3 X 5 gram). Herstelt significant de ATP-productie in de spieren.

 

– Vitamine B1 (thiamine): vóór er leven was, was er al vitamine B1… Hoge dosissen kunnen melkzuuracidose omkeren, zelfs in kritische omstandigheden. En een volledige remissie bekomen bij fibromyalgie (300-1800 mg). Er is geen bovengrens, B1 is compleet veilig.

 

– PQQ (en andere quinonen): de vonk van het leven. Werden gevonden in ‘stardust’, zorgden samen met energie (bliksem) voor het ontstaan van het leven.

PQQ is vitaal voor de mitochondriale functie en de energieproductie, stimuleert de mitochondriogenese en induceert hormese. PQQ is een wezenlijk onderdeel van vele eiwitstructuren die met energieproductie te maken hebben, er is zelfs een PQQ-receptor.

PQQ heeft een synergistisch effect met CoQ10. Het is neuroprotectief (stimuleert NGF) en herstelt geheugenfuncties.

PQQ is het sterkste antioxidant: het leeft 20.000 katalytische cycli lang (vitamine C: 4!). Het reduceert hierdoor oxidatieve stress en inflammatie.

In dierenstudies werden nog vele andere effecten aangetoond.

 

En: maak gebruik van het hormese effect met acute, evolutionair bekende stressmomenten zowel in voeding, beweging, intermitterende hypoxie,…

 

 

– Verslag door Marleen Nys

Meer info over de kPNI-opleidingen?
Klik hier: www.kpnibelgium.com/kpni-opleidingen-en-events

 

 

kPNIBelgium