fbpx

kPNI tools: Herprogrammeer Je Klanten Mentaal Terug Van Ziekte Naar Gezondheid

kPNI tools: Herprogrammeer Je Klanten Mentaal Terug Van Ziekte Naar Gezondheid

(Dit artikel is geschreven door kPNI Therapeut Thomas D’havé en verscheen eerder op zijn LinkedIn blog.)

 

Heb je ooit al eens meegemaakt dat je jouw patiënten een oplossing aanreikte, maar dat die toch niet aansloeg en hun klachten niet echt verdwenen?

Ook in onze praktijk, het kPNI Huis, gebeurt dat.

Een belangrijk deel van de aandacht in onze praktijk -en waarschijnlijk ook in de jouwe, als je dit artikel leest- gaat naar ‘levensstijl-adviezen’. Dat zijn tools zoals het aanpassen van de maaltijdfrequentie, het bioritme regelen, de sedentaire-/zittijd doorbreken, enzovoorts.

En hoewel deze een enorme impact hebben op onze gezondheid, valt het soms voor dat mensen al onze levensstijl-adviezen toepassen, en tóch geen echte doorbraak ondervinden of keer op keer terugvallen in oude klachten en gewoontes.

Hoe komt dit?

Wel, het is ergens logisch dat dit kan gebeuren, want geen enkele casus is identiek. Ook al lijken 2 personen van buitenaf bekeken hetzelfde probleem te hebben.

Maar er is een andere factor die een belangrijk deel van dit vraagstuk kan oplossen… namelijk: onze hersenen.

Let’s dig in.

 

Zit je patiënt ook in een vicieuze cirkel van gedachten en emoties?

Onze hersenen fungeren namelijk als een slim besturingssysteem, dat verder bouwt op een databank met programma’s die gedownload zijn in het verleden. Deze verworven routines zijn natuurlijk bijzonder handig in het dagelijks leven om efficiënt te kunnen functioneren.

Vergelijk het een beetje met het besturingssysteem (iOS) van je iPhone. Als je elke zaterdagochtend naar de supermarkt gaat, geeft je iPhone tegenwoordig automatisch aan zodra je in je auto stapt, wat de snelste weg is naar de BioPlanet waar je altijd naar toe gaat.

Je hersenen doen hetzelfde.

Stel: je hebt de voorbije jaren last van een onopgelost symptoom of probleem. De kans is groot dat je deze gloednieuwe dag bent gestart met (pijnlijke) herinneringen aan dit probleem net zoals je wellicht gisteren en 2 jaar geleden ook al deed.

En hoe intenser de initiële verstorende ervaring was, hoe meer aandacht onze hersenen hebben besteed én nog steeds besteden aan dat moment. Op deze aandacht reageren onze hersenen met de aanmaak van synapsen (verbindingen tussen zenuwcellen) die ons voorbereiden op potentieel nieuw gevaar.

De insteek hiervan is weliswaar positief, maar het wordt wel problematisch wanneer we dit dag na dag na dag, week na week, jaar na jaar herhalen.

We conditioneren en programmeren onze hersenen letterlijk in het bekende, problematische verleden.

Met als resultaat dat op den duur ons brein niet eens meer het verschil maakt tussen het eerste trauma en een puur ingebeelde situatie, waarbij we door onze gedachten alleen al in een overlevingsmodus vastgehouden worden.

Heel wat mensen zijn er zich nauwelijks bewust van dat onze gedachten zich op die manier continu óf in het verleden bevinden, óf in een voorspelbare maar even problematische toekomst.

Bovendien is elke gedachte steeds gekoppeld aan een emotie.

Wanneer we bij het wakker worden onmiddellijk denken aan ons probleem, zullen we ons dus snel overeenkomstig voelen en wanneer deze emoties op hun beurt opnieuw gedachten creëren, zitten we vast in een vicieuze cirkel.

Als we zodoende onze gedachten beschouwen als de taal van onze hersenen, en onze emoties als de taal van het lichaam, dan is “hoe we denken” en “hoe we ons voelen” bepalend voor onze “state of being”.

Wanneer we dezelfde gedachten en emoties dag na dag herhalen, dan conditioneren we onze state of being in het verleden en verkleven we geruisloos met een slachtoffer-identiteit.

 

Let op voor de slachtoffer-identiteit.

Hoe wordt die slachtoffer-identiteit gecreëerd?

Het begint bij het antwoord op de vraag: “Hoe gaat het?”

  • “Slecht, gisteren ben ik bedrogen.” (Er is een slachtoffer-gevoel.)
  • “Slecht, vorige maand ben ik bedrogen.” (Je creëert een slachtoffer-mood.)
  • “Slecht, 1 jaar geleden ben ik bedrogen.” (Je creëert een slachtoffer –persoonlijkheid.)
  • “Slecht, 20 jaar geleden ben ik bedrogen.” (Je creëert een slachtoffer-leven.)

Onnodig te beklemtonen dat dit dan ook zal leiden tot voorspelbaar gedrag…

Stel je bijvoorbeeld even voor dat we je vandaag een dag volgen en een filmopname maken. Wat zien we je tijdens die dag doen (of juist niet meer doen) dat rechtstreeks gerelateerd is met jouw probleem?

De kans is groot dat we alles wat je vandaag doet, ook gisteren, vorige week of vorig jaar konden observeren. En de kans is bijzonder groot dat we diezelfde zaken morgen, volgende maand of binnen 10 jaar nog steeds zullen zien.

Dus: waarschijnlijk ben je vandaag gestart met dezelfde gedachten die geleid hebben tot dezelfde keuzes, en dezelfde gedragingen, die op hun beurt weer leiden tot dezelfde ervaring en emoties die elke keer opnieuw jouw identiteit zullen herbevestigen.

Resultaat: je lichaam is zijn vrije wil verloren en volgt op automatische piloot het programma naar een herkenbare en voorspelbare toekomst op basis van een bekend verleden en vermijdt een nieuw ‘gevaar’ – ook al betekent dat nieuw gevaar de oplossing! 

Het lichaam is in plaats van de dienaar, meester geworden over onze wil. Het lichaam houdt vast aan de oude bekende programma’s van gisteren. We blijven vastzitten in deze zogenaamde veilige programma’s omdat we letterlijk geen andere toekomst meer kunnen zien.

De vraag is, hoe draai je dit om?

 

Stap 1: je patiënt bewust laten worden.

Willen we iets veranderen in de toekomst, zijn we het aan onszelf verplicht om de bekende programma’s te verlaten en proactief een nieuwe toekomstvisie te creëren.

Als we ons lichaam willen herconditioneren met een nieuw programma, dan zullen we ons elke keer opnieuw:

  1. bewust moeten worden van niet-functionele gedachten,
  2. deze niet-functionele gedachten observeren, en
  3. wilskracht ontwikkelen om letterlijk iets anders te gaan denken én te doen dan wat ons lichaam verslaafd aan is.

We moeten het vermogen trainen om de focus te verleggen van het probleem naar de oplossing.

Wat gebeurt er als we dit niet doen?

Wel, als we het nalaten een toekomstvisie te creëren om de huidige situatie te veranderen, dan zullen we elke dag opnieuw dezelfde plaatsen bezoeken, dezelfde gesprekken voeren en dezelfde dingen denken en doen.
Onze omgeving blijft onveranderd en zal elke keer opnieuw op zijn beurt weer bepalen hoe we denken en hoe we ons voelen. Als vervolgens hoe we denken en hoe we ons voelen wordt opgeslagen in de hersenen als een programma, dan wordt onze identiteit van gisteren, vandaag bevestigd door onze omgeving.

Maar dus, hoe veranderen we dit?

Indien onze persoonlijkheid wordt gevormd door wat we denken, voelen en doen, dan is onze persoonlijkheid ook verantwoordelijk voor het ervaren van onze realiteit.

Wanneer we een nieuwe ervaring willen creëren, zullen we logischerwijs onze persoonlijkheid moeten veranderen, door te veranderen wat we denken, voelen en doen.

Da’s de fout die de meeste mensen niet inzien: ze willen een andere ervaring door hetzelfde te doen, als dezelfde persoonlijkheid. Dat werkt niet! “Waanzin is iets anders verwachten door hetzelfde te doen”, is een toepasselijke tijdloze wijsheid van Einstein.

Einstein zei ook: “Een probleem kan nooit opgelost worden op hetzelfde bewustzijn dat verantwoordelijk was voor het probleem.”

Dus als we onze problemen in het leven willen aanpakken, zullen we onze manier van denken, voelen en handelen moeten veranderen.

En dat moeten we actief doen.

De meeste mensen wachten op een externe verandering in hun omgeving om zich (opnieuw) gelukkig en gezond te voelen. “Als mijn bloedresultaten goed zijn, ga ik me beter voelen.”, “zodra ik opslag gekregen heb, ga ik gelukkig worden”, “Wanneer ik vroeg ga kunnen opstaan, ga ik beginnen sporten”, “Wanneer de kinderen groot zijn, ga ik scheiden”.

Wat impliceert dit eigenlijk? Dat het huidige moment niet goed genoeg is, dat er nu iets ontbreekt, dat het hopelijk morgen goed zal zijn.

Maar ‘hoop’ is een bedelaar en ‘morgen’ komt nooit. Deze manier van denken laat ons wegvluchten uit het huidige moment en we geven er constant onze ‘power’ mee weg.

 

Wees eerlijk met jezelf.

Een eerste stap is alvast de gedachte toelaten en erkennen dat we vaak zelf in meerdere of mindere mate deel zijn of geworden zijn van het probleem. Al is het maar louter door onze mentale ingesteldheid ten opzichte van het probleem.

Heel wat mensen zijn zich na een tijdje onbewust van deze denkpatronen of gedragingen.

Net zoals problemen ontstaan vanuit een bepaald niveau van (on-)bewustzijn, kunnen we ook het omgekeerde aannemen: elke keer dat we een beetje meer bewust worden van de onbewuste programma’s die in ons lopen, wordt ons bewustzijn groter dan het bewustzijn waarop een probleem is ontstaan.

Elke keer dat we stilstaan én observeren wat we doen, denken, voelen of zeggen, groeit ons bewustzijn en hebben we per definitie meer kans om het probleem op te lossen.

De belangrijkste vragen die we ons dus elke keer opnieuw moeten leren stellen zijn bijgevolg alle vragen die ons bewustzijn doen toenemen.

“Wat heb je precies gedaan om in dit probleem terecht te komen? Of: wat moet iemand doen om op dezelfde manier zo ‘succesvol’ elke keer opnieuw in dezelfde rotzooi terecht te komen?”

Of ook …
“Kan ik me een realiteit voorstellen waarbij mijn probleem is opgelost?”

Vooral deze laatste vraag is een sterke. Want hoe meer we onze aandacht en ons bewustzijn leren intunen op de mogelijkheid dat het probleem is opgelost, hoe meer we letterlijk shiften naar een andere realiteit en hoe meer controle we terugnemen over onze gezondheidssituatie.

(Dit is trouwens niet voor niets de missie van kPNIBelgium: we willen mens en maatschappij de controle teruggeven over hun gezondheid.)

Wanneer je inzoomt op een realiteit waarbij het probleem letterlijk niet bestaat, leer je jouw gedachten te kiezen en deze te koppelen aan emoties als dankbaarheid en vrijheid. We veranderen meteen onze ‘state of being’, zonder fysiek ergens naar toe te gaan.

 

Het lichaam durft tegenstribbelen (maar dit is normaal).

Desondanks moeten we ook bewust zijn van de kracht van ons lichaam. Dat wil namelijk steeds terugkeren naar de bekende situatie.

We zijn als het ware biochemisch verslaafd aan de stresssituatie (angst, frustratie, machteloosheid,..) die gepaard gaat met het probleem. Je zal dus deze emotionele reactie van je lichaam moeten leren overstijgen en door deze periode van chaos heen moeten, wil je veranderen. De meeste mensen kunnen dit niet aan en ‘kiezen’ er dan voor om in het oude programma te blijven.

Zo lang we aandacht geven aan het probleem, blijven onze stress-assen dus actief en zitten we vast in overlevingsmodus. 

Door voorbereid te zijn op het worst-case scenario hebben we dan misschien wel de beste overlevingskans, maar zijn we niet in staat om te leren of gedrag te veranderen. Het is een tijd om te vechten en te vluchten.

De magie gebeurt echter wanneer we er voor kiezen om onze aandacht letterlijk te verplaatsen van onze onze huidige realiteit, naar een onbekende toekomstige realiteit waarbij de problemen niet bestaan.

Het veranderen van die ‘state of being’ kan trouwens alleen maar slagen als het gepaard gaat met een gedragsverandering. Hoe langer we leren verblijven in het bewustzijn van onze toekomstige zelf en overeenkomstig handelen, hoe meer we ons lichaam biologisch kunnen voorbereiden op deze toekomst. In de NLP (neuro-linguïstisch programmeren) zeggen ze: “Als je doet wat je altijd hebt gedaan, bekom je wat je altijd hebt bekomen.”

 

Help je patiënten stoppen met het verleden, en denken aan de gewenste toekomst.

Die oefening, het me verplaatsen in mijn toekomstige (gewenste) realiteit, ben ik zelf gaan ervaren.

Zo was ik recent in Bonn was op een workshop van neurowetenschapper Joe Dispenza, waarbij we met 1400 mensen tegelijkertijd, om 06:00 in de ochtend, in het park rondwandelden als ons toekomstige zelf… Magisch! (Check zeker www.joedispenza.com.)

Op diezelfde workshop verraste een tweeling van 88 jaar ons bij de voorstelronde met de woorden: “We are here to create our future”.

Ik kwam tot het besef: als wij geen toekomstvisie creëren voor onszelf, wie doet het dan wel? En ook; het is nooit te laat om een betere toekomst te creëren.

Het schrijven van dit artikel brengt me ook terug naar een onderstreepte passage in mijn lievelingsboek van mijn NLP-mentor Eric Schneider meer dan 10 jaar geleden. Wanneer ik het vastgrijp zie ik opnieuw een paar met fluostift onderstreepte zinnen over dankbaarheid die toen al mijn volle aandacht hadden (1):

“Leer dankbaar zijn voor de huidige situatie, want ze biedt je de mogelijkheid om verder te ontwikkelen. De huidige situatie is jouw vertrekpunt en als je het vertrekpunt niet accepteert kan je niet verder.”

Maar ook:
“Wees dankbaar voor de toekomstige realisatie van het doel, alsof je het al bereikt hebt!”

Klinkt je dit herkenbaar in de oren?

Dat kan. Ditzelfde principe vinden we terug in veel mystieke teksten over spiritualiteit (de belangrijkste meditatie die je kan doen is ’s ochtends dankbaar zijn voor de dag die komt), maar het is ook de superinteressante aanpak uit de kwantumgeneeskunde waarin steeds meer wordt aangetoond hoe onze gedachten in staat zijn genen aan en uit te zetten.

Het ligt voor de hand dat mensen het met die ‘dankbaarheid’ bijzonder moeilijk hebben.

Wanneer we worden getroffen door ziekte, we onze baan verliezen, er iets gebeurt met mensen uit onze omgeving is het aartsmoeilijk om daar dankbaar voor te zijn. En toch… wanneer we ondanks het tandengeknars een situatie kunnen accepteren, begint gelijktijdig het loslaten en de oriëntatie op een nieuwe toekomst.

Experimenteel onderzoek toont aan dat wanneer we 3x daags 10 minuten focussen op liefde en dankbaarheid we ons immuunsysteem significant kunnen beïnvloeden. Het gehalte IgA – een eiwitmolecule die instaat voor onze afweer tegen virussen en bacteria – verhoogt met 50%! Misschien hebben we dus geen externe middelen nodig om onszelf gezonder te maken (2).

In deze context is het ook interessant de solution-focused-brief-therapy (SFBT) te bestuderen. Bij deze louter toekomst- en oplossingsgerichte benadering worden patiënten behandeld zonder dat de therapeut op de hoogte hoeft te zijn van het probleem van de patiënt; de inhoud van het probleem zelf is volstrekt irrelevant (3,4).

Een voorbeeld hiervan is de allermooiste tool uit de SBFT, omschreven als de “Miracle Question”.

Deze vreemd klinkende tool is een extreme krachtige interventie om patiënten te bewegen om kleine, realistische, haalbare en onmiddellijk toepasbare stappen te zetten richting de oplossing. Het gaat als volgt:

Therapeut: “Ik ga je een eerder ongewone vraag stellen… die wat verbeeldingskracht zal vragen. Okay? Stel: Vannacht komt er een magiër en die lost jouw probleem op. Maar aangezien dit gebeurde terwijl je aan het slapen was, heb je geen flauw idee dat dit mirakel heeft plaatsgevonden… Wanneer je wakker wordt, wat zou het eerste teken zijn dat je doet realiseren dat er een wonder heeft plaatsgevonden?”

En vervolgens stelt de therapeut steeds verdere vragen op het eerste antwoord die de realiteit van de oplossing steeds meer doet leven.

Dus, rest mij enkel nog één vraag aan jou: Wat ga jij morgen anders doen?

 
Bronnen en wetenschappelijke referenties in dit artikel:
(1) Naar het hart van communicatie, Eric Schneider, 2001, Ankh-Hermes
(2) Becoming Supernatural, Joe Dispenza, 2017, Hay House
(3) De Shazer, S. & Dolan, Y. with Korman, H , Trepper, T. S., McCollom, E., Berg, I. K. (2007). More Than Miracles: The State of the Art of Solution-Focused Brief Therapy; De Shazer, 2007, Binghamtom, N.Y: Haworth Press.
(4) Solution-Focused therapy in prison. Contemporary Family Therapy: An International Journal; Lindforss, 1997

 

 

Ontdek wat onze kPNI opleidingen voor jouw praktijk kunnen betekenen.

 



kPNIBelgium